Glória in excélsis Deo
Glória in excélsis Deo
Måla Richard
Döi Zeit rennt, ho(b i(ch sua füa(r mi(ch denkt, åls i(ch kuarz vuarn Haalichåubnd in „meinan“ Wåld wiedar amål spåziern gånga bin. Wen ma imma(r schäi(n långsam durch´n Wåld gäiht u wenn´s dazou dunkla wiard, fängt´s Herz a wenig rouhicha schlågn. ´S Blout flöißt aa långsama(r in Adarn u da gånza Körpa(r is aframål sua aas´wogn u freindli(ch. Meina Schritta föian mi(ch heia(r za da Glashüttn. Hintan Birkanwåld fånga Felsn ua(n. Ma(n mou gånz schäi(n aafpåssn, da ma niat aasrutscht u oine fällt. Wenn nu(ch da Schnäi liecht, is es nu(ch v(ü)ll schwara. G´sund bin i(ch oini kumma u lågsam böig i(ch links Richtung Forsthaus å(b. Links san döi Felsn u unta ihnan Höhln, in dianan Fuchsn leb´n. Åls i(ch nu a gunga Bou woar, san ma immar mit Hiachan kumma u håbn si aasi g´jåcht. Öitza is uwa schäi(n rouhri u nix stöiart döi halicha Rouh. I(ch draa ma(n Kuapf rechts immi u siah groußa Föichtan stäi(h)n. Unta dian groußa Baaman kua(n ma Stuap(i)lzn finna. I(ch gäih uwa weita. Heia w(ü)ll i(ch döi bekånnta Plachtina(r Glåsshüttan sea(r. Ålls kloins Kinnarl san ma immer z´ Fouß, uwa mitn Fåhrradl hi g´foarn u ho(b)ma nåuch Scherbn g´soucht, woos üwarlaa bliebn san. Döi Scherbn woarn schäi(n farwich u mia(r Kinna ho(b)n drua(n Fredi g´ håttn. D´Kält reißt mi(ch as meinam Traam: „Schau, dass Du weita kinnst!“. I(ch drück dös Wåssa in meinan Augn mitn Schnupftöichl oini u gäi(h weita(r. D´Sunna is hintara Wolkn vasteckt u es wiard dunkla(r. D´ Wegh is uwa nu gout zam darkenna u sua laff i(ch weita(r. Döi Baama san ånnarscht wuarn. As Föichtan san Buchan wuarn. ´S Laab raschlt untan Foißan u ma(n mou aafpåssn, da ma niat niat aasrutscht. Aframål siah(ri zwischan dian Beiman a Löichtl. „Dös mou do(ch scho(n´s Försthaus saa“, denk i(ch sua füar mi(ch hi(n. Meina Föiß zieht dös Löichtl imma(r starka(r ua(n. „Nua(r dös Löichtl seah, nur dös Löichtl seah…“I(ch kumm imma(r g´nachta u g´nachta u aframål siah ri, daß a kloins Löichtl niat nu(r in da Stubn brennt, uwa aa danebn, innaram Ståll. I(ch höia(r asn Ståll fremma Stimma(n. Da Hiacha(r is dös niat, seina Stimm kenn i(ch gout. Woos soll den dös sa(n? I(ch kumma imma g´nachta u döi Stimm wearn imma deitlicha: „Mous doch aaf dös Kinnarl bessa aafpåssn!“, sågt a gånz töifa Stimm, „Du kuast dös leicht sågn“, sågt weida a gånz gunga Stimm, „Höiat´s endli(ch aaf“ sågt a Stimm, wöi va meina Wawa, „sinnst weckt ihr dös Kinnarl u woos wearn ma(n dånn måchn?“ Öitza ho(b i(ch g´merkt, wou i(ch binn: i(ch bin in Betlehem u niat am Plachtin u dös grood geborana Christkinnal zeigt miar dian Wegn za meinan Liebn. Mei(n Vastand is aframål wegh u i(ch schau nur hi(n, af dös Stådltüarl u kua(r mi(ch niat vam Fleck röihan. Aframål kummt a groußas Löicht asm Wåld u scheint af dean Stodl: A gånz groußa Engl sitz afm Dåch u singt: Gória in excélsis Deo!
